Ο Ραχμάνινοφ συνθέτει τις Σπουδές-Εικόνες του στη δύσκολη, ταραγμένη δεκαετία του 1910· λίγους μήνες άλλωστε μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου κύκλου, θα αφήσει για πάντα πίσω του την επαναστατημένη Ρωσία, για να ζήσει αυτοεξόριστος τα 30 τελευταία χρόνια της ζωής του στη Δύση. Μουσική συχνά σκοτεινή –σε αντίθεση με τον συνηθισμένο εξωστρεφή λυρισμό που χαρακτηρίζει τον συνθέτη–, δραματική, κάποτε αινιγματική και άλλοτε, θαρρείς, προφητικά νοσταλγική, με γραφή πυκνή και ερμητική, δεν θα μπορούσε να βρει ιδανικότερη «ερμηνεύτρια», με την πλέον ουσιαστική έννοια της λέξης: η Παπαστεφάνου ξέρει να θέτει την πιανιστική δεξιοτεχνία της στην υπηρεσία μιας βαθιάς, στέρεης μουσικής σκέψης, ξεκλειδώνοντας τα στεγανά και αποκαλύπτοντας τις μύχιες, σχεδόν ασυνείδητες επιθυμίες του δημιουργού. Η μουσική «αντιπαράθεση» του Σεργκέι Βασίλιεβιτς με τον Ρόμπερτ Σούμαν δεν αποτελεί έκπληξη: η Παπαστεφάνου έχει μια μακρά, βιωματική σχέση με τον Γερμανό Ρομαντικό και μας έχει χαρίσει αλησμόνητες ερμηνείες έργων του, στην ίδια αυτήν αίθουσα. Τούτη τη φορά επιλέγει τις Συμφωνικές σπουδές, ένα opus magnum του συνθέτη.