Ο Πιερ Μπουλέζ στάθηκε πάντα ένα πνεύμα εξαιρετικά ανήσυχο και εξερευνητικό. Πρωτεργάτης, μαζί με την «παρέα» του από το Ντάρμστατ, στην επιβολή του καθολικού σειραϊσμού στα μέσα του 20ού αιώνα, ο Μπουλέζ τον άφησε σύντομα πίσω του ανιχνεύοντας νέα μαγικά ηχοχρώματα και αρμονικούς συνδυασμούς, με μοναδικό γνώμονα το αυτί και τη φαντασία του. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 αποδέχτηκε την πρόσκληση του Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ να συνθέσει ένα έργο για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα – και στράφηκε σε μια σειρά αφοριστικά σύντομων δωδεκάφθογγων πιανιστικών έργων της νεότητάς του, ανα-συνθέτοντας εκ βάθρων και μεταμορφώνοντάς τα με την πείρα των 30 χρόνων που είχαν περάσει. Αυτό το –κατά μια έννοια– «αυτοβιογραφικό» έργο ερμηνεύει η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, γιορτάζοντας μαζί με το Μέγαρο, και με μικρή καθυστέρηση, τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Αλλά το αφιέρωμα δεν εξαντλείται εδώ: το πρώτο μέρος της συναυλίας περιλαμβάνει δύο έργα-ορόσημα της δεύτερης σχολής της Βιέννης. Η αρχή του δεύτερου μέρους φιλοξενεί τη μουσική του Ντεμπυσσύ, μια δεύτερη καθοριστική επιρροή στη μουσική σκέψη του Μπουλέζ. Μετά τον Βέμπερν, τον Μπεργκ και τον Ντεμπυσσύ, η ορχηστρική γραφή του Πιερ Μπουλέζ φαντάζει σαν φυσική συνέχεια, χωρίς να χάνει τίποτα από την οργιαστική επαναστατικότητά της.