Το εκκλησιαστικό όργανο, όσο κι αν βρέθηκε στο επίκεντρο του δημιουργικού ενδιαφέροντος μεγάλων συνθετών του μπαρόκ, βιώνει στον 20ό και 21ο αιώνα μια νέα «χρυσή» εποχή, κατά την οποία πλείστοι μουσουργοί βρίσκουν σε αυτό ένα ευρύ πεδίο αναζήτησης πρωτόγνωρων ηχοχρωμάτων και ρηξικέλευθων μουσικών συλλήψεων. Η οργανίστα του Μεγάρου Ουρανία Γκάσιου σταχυολογεί από το πλουσιότατο σύγχρονο ρεπερτόριο του οργάνου μερικά από τα πλέον ενδιαφέροντα έργα, και o visual artist Χαράλαμπος Σεβοζλίδης τα αναδεικνύει «οπτικά», με τρισδιάστατες προβολές κατά τη διάρκεια του ρεσιτάλ. Η τεχνολογία του 3D projection mapping μεταμορφώνει το ίδιο το εκκλησιαστικό όργανο σε ζωντανό καμβά. Τα γραφικά ακολουθούν και ενισχύουν τη μουσική ροή, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις κίνησης και βάθους.