Το πρόγραμμα περιλαμβάνει δύο ύστερα αριστουργήματα του 20ού αιώνα, όπου η μουσική γίνεται φορέας μνήμης και στοχασμού.
Ο Ρίχαρντ Στράους ολοκλήρωσε τις Μεταμορφώσεις την άνοιξη του 1945, βλέποντας την πολιτιστική καρδιά της Γερμανίας να αφανίζεται στον πόλεμο. Το έργο απλώνεται σαν ένα αδιάκοπο ποτάμι ήχου για 23 σόλο έγχορδα, με την κάθε φωνή να συμμετέχει σε μια συλλογική ελεγεία. Η επίδραση της ιδέας της «μεταμόρφωσης» του Γκαίτε είναι καθοριστική: η θλίψη δεν παγιώνεται, αλλά κυλά, μετασχηματίζεται, διεκδικεί, έστω και αμυδρά, την ελπίδα. Στο τέλος ακούγεται το πένθιμο εμβατήριο της «Ηρωικής» του Μπετόβεν. Πάνω από τις νότες αυτές ο Στράους γράφει στη χειρόγραφη παρτιτούρα In memoriam, ως αποχαιρετισμό σε έναν κόσμο που χάθηκε.
Η Συμφωνία αρ. 14 για σοπράνο, μπάσο, έγχορδα και κρουστά, ένα από τα πιο προσωπικά έργα του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, προσεγγίζει το θάνατο χωρίς εξωραϊσμούς. Ο συνθέτης την αφιέρωσε στον φίλο του Μπέντζαμιν Μπρίττεν, αναγνωρίζοντας την κοινή τους ευαισθησία για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι στη βία και την αυθαίρετη εξουσία. Βασισμένη σε ποιήματα των Λόρκα, Απολλιναίρ, Κύχελμπεκερ και Ρίλκε, η Συμφωνία μιλά για την ευάλωτη φύση του ανθρώπου και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην απελπισία και την εξέγερση της ψυχής.
Η ακρόαση των δύο έργων μαζί είναι πραγματική εμπειρία.
